Asociación Galega de Editores

Luís Seoane, galego e arxentino, protagoniza as xornadas organizadas polo CCG

Mércores, 07 Abril 2010

A profesora Beatriz Sarlo subliñou a arxentinidade do galego Luís Seoane "porque deixou unhas marcas tan fondas que forma parte do panorama artístico arxentino". Así o dixo na conferencia que abriu o congreso internacional "Luís Seoane. Galicia-Arxentina: unha dobre cidadanía", organizado polo Consello da Cultura Galega e a Fundación Luís Seoane. O congreso foi inaugurado esta mañá nun acto que presidiron o conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia, Roberto Varela, e o presidente do CCG, Ramón Villares, acompañados por Silvia Longueira e Alberto Ruiz de Samaniego, vicepresidenta do patronato e director da Fundación Luís Seoane, respectivamente.  Os traballos continuarán ata o día 9 de abril.

Beatriz Sarlo (Universidade de Buenos Aires) falou sobre "As Arxentinas de Seoane". Catro etapas que configurou, en primeiro lugar, polas iniciativas editoriais e de prensa: creación de sellos editores, periódicos, revistas e libros con deseños caracterizados pola modernidade. A segunda etapa sería a da vivencia do exilio, da súa aceptación na esfera intelectual, con certo rechazo ou distanciamento nos ámbitos oficiais. A terceira, a convivencia no Peronismo, réxime que estableceu relacións ñrivilexiadas co Franquismo.

A cuarta sería o que a conferenciante chamou "a Arxentina milagrosa": o mundo do teatro, representado no xigantesco mural que Luís Seoane (1910-1979) realizou para o Teatro Municipal Sanmartín. Esas son esencialmente as canles das improntas do artista galaico-arxentino no seu país de nacencia ao que houbo de volver exilado en 1936 por causa da Guerra Civil (1936-1939). Velaí a dobre dirección territorial e cultural que permitiu a Beatriz Sarlo falar "dun artista arxentino que daba igual que fose galego pola longa traxectoria de asimilación e integración".

Máis relatorios

Xosé Manoel Núñez Seixas (Universidade de Santiago) falou de "Política dos exilados e política dos emigrados: convivencia e conflito". Sostivo que a finais da década de 1950   "xa non existía, se algunha vez fora tal, unha dialéctica entre política dos emigrantes e política dos exilados. O que emerxeu foi unha nova contradicción de intereses e cosmovisións e, por tanto, de visións da patria dende a lonxanía entre antigos residentes mobilizados e emigrantes, dunha banda, e novos inmigrantes pola outra". Esa desproporción "esluiu o legado e a influencia dos exilados". Con todo, sostivo Núñez Seixas, "o carimbo dos exilados é aínda hoxe perceptible na propia arquitectura institucional da colectividade galega de Buenos Aires".

Fonte: CCG